در حال ساختن آینده‌ایم

فواید شگفت انگیز ارتباطات اجتماعی

0 100

گوشه گیری از اجتماع یک عامل اصلی و تاثیرگذار در سلامت جسم و روح است. انسان به عنوان موجودی اجتماعی، همواره به برقراری ارتباطات اجتماعی نیازمند است.

ادیث وارتون، رمان نویس، دربارۀ رابطه دوستی در کتاب خود می‌نویسد: «در زندگیِ همۀ ما تنها یک دوست وجود دارد که انگار از ما جدا نیست و برای ما عزیز و دوست داشتنی است. و البته، دوست، تفسیر و تعریفی از وجود یک شخص است و می تواند معنایی از تمایلات روحی آن شخص باشد.»

دوستی و یا حوزه ارتباطات اجتماعی خواه ضعیف باشد و یا قوی، نیاز به وقت گذاشتن، حمایت، تحمل، وفاداری و رفتار متقابل دارد تا بتواند برای جسم و روح شما سودمند باشد.

لیدیا دنورث یک نویسنده است که به عنوان ویراستار با مجله علم آمریکایی همکاری می کند. او همچنین نویسنده کتاب‌های من می توانم زمزمه ات را بشنوم: یک سفر ابتدایی از طریق علم، صدا و زبان  و حقیقت سمی: یک پزشک، یک دانشمند و جنگ بر سر پیروزی است.

وی تحقیقی را به کمک برخی جامعه شناسان، عصب شناسان، متخصصین ژنتیک، نخستین شناسان (محققینی که درباره موجودات اولیه و میمون‌ها مطالعه می‌کنند) و زیست شناسان تکاملی برای مشاهده نحوه شکل‌گیری و حفظ ارتباطات و پیوندهای اجتماعی بین افراد و همچنین تاثیر آنها بر آرامش و راحتی و همچنین طول عمر افراد انجام داد.

او بر مبنای این فرض قبلی که همچنان مورد بحث است که «هر ویژگی روانی در یک شخص ریشه بیولوژیک دارد»، مفهوم دوستی را به عنوان یک رابطه سازنده، سرگرم کننده و بی نهایت آموزنده در ذهنیت اجتماعی شخص معرفی کرده که نیاز انسان به تعلق، مراقبت و حس دوستی را برآورده می‌کند.

هر ویژگی روانی در یک شخص ریشه بیولوژیک دارد. با این همه نیاز انسان به برقراری ارتباطات اجتماعی نیز یک نیاز بیولوژیکی است.

دنورث به این نکته اشاره می‌کند که انزوا و گوشه گیری از اجتماع، عامل خطرسازی برای سلامتی انسان است.

دوری گزینی از اجتماع و عدم برقراری ارتباطات اجتماعی

او در سال 1988 به مقاله ای که توسط جیم هاوس، استاد دانشگاه میشیگان و موسسه تحقیقات اجتماعی این دانشگاه منتشر شده و تمام مطالعات موجود در حوزه جمعیت شناسی را به طور یکجا خلاصه کرده بود و همچنین به دنبال گردآوری اطلاعات و داده‌هایی در طول 6 سال یا بیشتر انجام شده بود، اشاره کرد.

بیشتر بخوانید
در تعطیلات حال خوبی ندارید؟ هیچ ایرادی ندارد!

نتیجه گیری‌ای که از این مقاله انجام شد این بود که «روابط اجتماعی یا عدم وجود تقریبی آن، با کشیدن سیگار و اثرات بیماری چاقی و تاثیر آنها بر بیماری های جسمی و حتی مرگ برابری می‌کند.»

یک دانشمند جامعه شناس به نام جان کاکیوپو به همراه یک متخصص عصب شناس به نام استیو کول در سال 2007 دریافتند که گویچه‌ها به عنوان ژن هایی در سلول‌های گلبول سفید خونی در سیستم ایمنی بدن، خودشان را در بدن دو دسته از افراد منزوی و گوشه گیر و افرادی که ارتباط اجتماعی نسبتا خوبی دارند، به شکل‌های متفاوتی نشان می‌دهند.

دوستی و داشتن ارتباطات اجتماعی به شکل گسترده، می تواند بر بسیاری از بیماری ها غلبه کند.

اثرات تنهایی بر سلامت افراد

به این شکل که در افراد تنها و منزوی، ژن‌هایی که واکنش‌های آنی را فعال می‌کردند، بالاتر از حد میزان عادی تنظیم بودند ولی ژن‌هایی که واکنش‌های ضد ویروسی را کنترل می‌کردند، پایین‌تر از حد عادی تنظیم بودند. این یافته‌ها در مطالعات بعدی بر روی افراد فقیر، بیماران دچار سرطان سینه و همچنین افرادی که دچار اختلال استرس پس از حادثه هستند، تایید و اثبات شده است. کول ادعا می‌کند که تنهایی باعث می‌شود که بدن در سطح مولکولی احساس تهدید و ناامنی کند.

بر خلاف گوشه گیری و انزوا از اجتماع و جمع که احتمال ابتلا به آسیب‌هایی مانند التهاب و عفونت‌های ویروسی را بیشتر می‌کند، ارتباط با دیگران و حضور در جمع، استحکام سیستم ایمنی بدن را تقویت کرده و بیماری‌ها را دور نگه می‌دارد.

نتایج تحقیقات چه می‌گویند؟

گزارشات دنورث به عنوان نتیجه گیری‌های تحقیقات انجام شده در این حوزه در سطح مقدماتی و ابتدایی هستند.

نمونه‌های مورد مطالعه در تحقیقات متخصصین بیماری‌های جراحی دانشگاه یو سی ال ای، به نام‌های ترسا سیمان و کول کوچک و محدود هستند و شرکت کنندگان در این مطالعه هنوز با گروه بزرگی از افراد مورد مقایسه قرار نگرفته اند.

بیشتر بخوانید
اگر فرزند نداشته باشید احتمالا حال بهتری خواهید داشت

دنورث با اشاره به یک مورد الزام آور و قانع کننده نتیجه می‌گیرد که برای حمایت و مراقبت از سلامت جامعه باید درک عمیق‌تری از ارتباطات اجتماعی به دست بیاید. او در پایان اشاره می‌کند که گوشه گیری و انزوا در بین شهروندان مسن آمریکایی هر ساله حدود 7 میلیارد دلار برای مراکز خدماتی و نگهداری هزینه بر می‌دارد و بیشتر این مبلغ صرف پرستاری، مراقبت، فراهم کردن امکانات، و بستری کردن افرادی می‌شود که هیچ گروه یا افراد حامی و قابل اعتمادی در حوزه روابط اجتماعی خود ندارند.

پیش بینی می‌شود که تا سال 2035، تعداد افراد تنها و مجرد، بدون فرزند، بازنشسته و کسانی که در تنهایی زندگی می‌کنند افزایش یابد.

دنورث معتقد است که شناسایی مقدمات و مراحل ابتدایی ایجاد ارتباط، خیلی هم ساده نیست. به این معنی که او پیشنهاد راه اندازی مراکز خدماتی در نزدیکی افراد نیازمند به ارتباطات اجتماعی را می‌دهد و به ارتش آمریکا توصیه می‌کند که لزوم انتقال مردها و زنانی که در ارتش خدمت می‌کنند را برای بازدید مرتب از خانواده خود مد نظر قرار داده و همچنین مطالعاتی را بر روی «مناطق آبی» به عنوان جایی که تعداد قابل توجهی از افراد به سن 100 سالگی می‌رسند، انجام شود.

واضح است که بهتر کردن ارتباطات اجتماعی از نظر کمی و کیفی، کار راحتی نیست. ولی رابطه دوستی به ما یاد می‌دهد که داشتن کسی که بتوانیم آغوش او را تجربه کنیم، نه تنها ما را از نظر عاطفی ارضا می‌نماید، بلکه قدرت بالاتری هم دارد و می‌تواند طول عمر ما را بیشتر کند.

مطلبی که خواندید، ترجمه‌ای بود از نوشتۀ دکتر Glenn C. Altschuler، استاد مطالعات آمریکایی در دانشگاه کرنل! وی مدرک دکترای خود را در رشتۀ تاریخ آمریکا، در سال 1976 در همین دانشگاه اخذ کرد.

ارسال یک پاسخ

آدرس ایمیل شما منتشر نخواهد شد.